(Die Namen der in den Geschichten
erwähnten Personen wurden selbstvertändlich ausgetauscht
Die Jahreszahl hinter dem Autor deutet die Zeit an, in der sich die Geschichte
in etwa zugetragen hat.)
Schwartangeln
-- ET --
Meest reizt een datt, watt verbaden is, heel besünners.
So mennig Stünn hemm wi fröher in uns Sömmerferien mit
Angeln verbrocht. Datt ideale Revier vör uns Kinner was achtern
bi Opa Eilert an´t Nörder Deep, tägenawer van de Vögelinsel,
wor een lüttje Wäldchen wehr.
Dor haarn wi moi Schguul tägen Sünn un Wind un man kunn de
Vögels un de heele Natur good beobachten.
Een grooten Emmer muss mit, um de Fang to langer nun to transporteern.
De Grött van de Emmer weer aber in Hinblick up uns dürftig
Beute ziemlich awerdimensioneert.. Meestens haarn wi Rotfedern ant Haak,
man de flogen glieks wehr torüch int Water, weil de vull fien Gräten
satten. Lewer haarn wie en dicken Aal, watt aber eher selten passeer.
Natürlich beseeten wi aber weder een Angelschgien noch een Erlaubnisschgien
vant Entwässerungsverband. Immer, wenn een Boot awert Deep anglieden
kehm, nehmen wi mit all Mann Reisaus un kropen in de lange Reiten, weil
wie Angst haarn, datt se van´t Fischereiupsicht uns bi de Büx
kregen.
Aber dorin mutt woll de besünner Reiz legen hemm. In´t nächste
Winter hemm mien Bröer Johann un ick denn de Angelprüfung
offleggt, un ook Mitglied in´t Bezirksfischereiverband sünd
wi worn un haarn een Erlaubnisschgien.
Aber als wi datt all komplett vörnanner haarn, hebb ick noit mehr
an´t Deep säten to Angeln.
De Spannung un de Nervenkitzel fehlen eenfach un so hebb ick de Fischen
tofrää laaten!
Man wenn ick de lüttje Kinner mit Emmer un Angel in´ t Hand
seech, denn mutt ick torüch denken an mien moije Tied als "Schwartangler
an´t Nörder Deep. |
Neewesteeler
Dööpschgahl
-- ET -- Moi, datt datt
vandaag de Neewesteeler Dörpvereen gift, um de Historie van de
" junge Dörp ant Noordsee " hoch holt.´
Se bewohren oll Brookdohm un Reef up, dormit uns Kinner un Enkels, soweit
vorhanden, sück iregendwenner mohl bekieken können, wo datt
fröher wehr. Hör egen Wuddels.
Unner annern is dor de oll sülwern Dööpschgaal , de mennig
Johr verschgütt gahn was, bevör he dör een Tofall wehr
an´t Lücht kamen is.
Nu to de Geschicht:
Mien Opa un Genannt , Eilert Sassen, de awer vööle Johren
Börchmester van Nee-Westeel west is, haar in sein Stall een olln
Schgapp stahn. De was heel vullpackt mit olle Reef. Hammers, Knieptang,
Saagen, un een heelen Bült lüttje Dösen, mit Schruben,
Spiekers,un watt datt Klüterhart begehrt. Baben links int Eck een
inbaut holten lüttje Schguuvlah, wor egentlich nix besünners
to finden was.
Immer kunn man ut de Schgapp watt ruthaalen, wenn´t watt to repareern
gaft.
Opa Eilert wehr all een Poor Johr dod, un mien Oll n´, Theo un
Annchen Taddigs haarn "Königsweg 20" als Ollndeel awernahmen.
Vader was Ponyzüchter ut Passion worn un jede mörgen mussen
de Peer nah buten in ´t Appeltuhn, watt mennig mahl een Gedrängel
int Gang geef, wor de olle Schgapp stunn.
Vörjohrsdaag, so tägen Ostern was de Schgapp so dermaaßen
van de Peer demoleert., datt mien Vader mit sein Enkel Dirk de olle
Schgapp mit Samt de Osterfüür int Jenseits befördern
wull.
Dormit man de Schgapp aber dragen kumm, muss he utnanner! Dirk schmeet
hum awer Kopp un datt historische Möbelstück full als Brott
utnanner. Als de erste Planken biet Siet rühmt wehrn, laag dor
tomohl een Stück Oelpapier, de achter de lüttje Schguuflah
awer Johrteinte verstoppt was.
Opa haar de Inhalt vöör de "Entnazifizierung" bewohrt!
. Als he datt Stück utpackt haar, was dor een anloopen sülver
Schgaal drin. Dor kunn he nix mit anfangen un leep dor mit nah Oma Antje.
Mit een Putzdook good poleert geef de Schgaal sein Geheimnis Pries :
Graveert Hakenkrützen kehmen to Vörschgien un een Inschrift:,
de ick nee so wehrgäben kann. Datt wehr de olle Nee-Westeeler Dööpschgahl,
de to de Inweihung van datt Dörp als Geschenk awergäben worn
was!
So mennig oller Nee-Westeeler is mit Water ut disse Schgaal döpt
worn.
Un Dank Dirk, de bit vandaag noch nix wechschmieten kann, is disse Dööpschgaal
noch dor. |
Lüttje
Döntjes
van Dirk (um
1940)
- Leewer een Gooden, un denn een mehr (Oma Miena)
- Fahrradkontroll.
Mängel: Klingel, Schutzbleche, Kettenschutz, Vor- und Rücklicht,
u.a.m.
seggt Oma Miena: Herr Schendarm, skriev ok noch 'n neije Kett up, de
is ok off.
- Mehl in't Paan, bruzeln laten - un dor Beer bi drinken. (Jürn)
- Beobachtung van't Siel ut:
Reemko hett sien Reusen lös makt un word van't Gendarm anhollen,
denn gahn't Beide wär wieder.
Wir fragen Reemko:
Watt wull he?
Remko:
He sä: Herr Janssen, wo wollen Sie mit die Fische hin?
Ik sä: Die will ich mich braden.
He sä: Herr Janssen, das sind Ihre Fische aber nicht!
Do heb ik seggt: Ihre auch nicht.
|
|
|
Lüttje Gerda un
dat Oberlicht (obere Fensterklappe)
van Gerda (1957)
Nu gung lüttje Gerda all 'n paar Wäk na't Skool un dat
geful hör heel good.
Ok wenn de Plumboom keen Plumen mehr hergeben de (siehe: Lüttje
Gerda's erste Skooldag) gung se doch gern hen. Blot dat Stillsitten
und neet Proten dürn - dat ful hör bannig stur.
Um de folgende Begebenheit to verstahn mut man nu weten, dat de Neuwesteeler
Skool blot een eenzigen Klassenruum har. Dar stunn vöran Mester
sien Pult, denn kweemen een Rieg lüttje Banken vör de "Erstklässler"
(de Lüttjen) un anschließend wurn de Dischen un Banken all
wat groter bit achtern in't Klaas de ollerde Kinner (de Groten) hör
Platz harn.
Eenes Dags - nat grod Paus - kreg lüttje Gerda de Updrag van't
Mester, de Oberlichter dicht to maken.
Oh, dat wer moi, dar kunn se sük een heel Sät wat bi vermaken
darmit se net gliek wär sitten muss.
Un trotzdem: as se sück hensetten de weer dat achterste Fenster
immer noch open. Up de Henwies van't Mester: "Gerda, Du hast das
letzte Oberlicht vergessen." kwem denn promt de Antwort: "Vegäten?
Nä - de mut open blieben. Falls de Groten mal een Rieten laten!(Pupsen)"
|
| De
erst Gast
van Regina (1984)
Moin tosommen,
nu will ik jo mol van uns erste Gast vertellen.
Weeken vör de Eröffnung van´t Kneip ( dat was 1984)
han mien Ollen düchtich Drog mit de Umtreckeree und De Gaststuuv
muss ok noch inricht worden.
Mien Süsste un ik wassen ja noch Kinne un meestens wassen wi bi
mien Taant. Dor wassen wi ken groot Hülp.
Jedenfalls wass Vader mit sien lüttche grön Auto ant Umfohren,
ass he up de Woldewech murken hett dat he wat vergeten hett. Wat mokt
he? Vesöcht up en Dammstee umtodreihn, dat wi dat beste Matschweer
hahn, dor hett he secker nich an docht. Promt satt he natürlich
fast un kunn net mehr henn un her kommen.
Wat loter quam en heel netten Mann anfohren un keek sück de Geschichte
erst mol an. He het dat denn ok schafft mien Voder to de Schlammlock
to trecken und de beid fungen an bitchen to vertellen. Dor stell sück
rut dat de Mann ut Neuwesteel kummt aber nu wor anners wohnt. Voder
hett de patente Mann glieks to en Beer inloden in sien Kneip, de bold
open mokt word.
Poor Tage vergungen un de Mann stunn int Kneip. Mien Voder un Moder
hant ja noch immer Drog mit de Inrühmeree und de letzte Vorbereitungen,
und mien Voder sach hum un wuss henich so richtich wat he sergen sull.
Dor quamt ok all ut sien Muul: "och her mien Jung, de Transparent
iss ja noch henich an! Aber ik frei mi dat du kommen büst und de
Zapfhahn, de löppt al siet güstern."
De beid hemm denn ok erst mol gemütlich en of wat mehr Beer drunken
und so hett Voder de erste Neuwesteeler kennenleert. (de Mann iss bit
toletzt en Beerkunde bleeben)
Ein Dach loter wass dat Lücht van de Transparent denn offiziell
an und dat Kneipenleben kunn anfangen.
Und weeten ji wat? De goode Mann hett heel völ Süsters und
Bröörs, ehn dorvan is vandoch mien Kerl! |
| De
Grönkohl
van Regina (199?)
Moin mitnanne,
dat mit uns Kneip is nu ja all wat lange her, aber weten do ik doch
noch en poor Geschichten. Dor faalt mi to disse Johrestied natürlich
de Koohleten in. Ik satt güsten heel andächtig för mien
Adventsgesteck un dürs de dart Keers anzünden un do furl mi
de Sache mit de Lü in, de mit Bus bi uns quammen.
Dat was nämlich so:
Tegen 13.00h wassen se mit de groode Bus bi uns un wullen erst mol Kloot
schketen. Mien Vader hett de Lü mit de Grundausstattung versörgt:
se kregen Klooden, denn de oll Stocken mit de man de lüttche Kugels
wer ut Schloot söcken kann, denn noch en Schkild wor drupp steit
"VORSICHT BOßELN" (Meestens krech Voder wenn he Glück
ha de Stocken un de en of anne Kloot wer. De Schkild is host imme vergetten
worn.)
Nu gung dat los. De Lü mit de Bollerwagen wassen imme am beliebtesten,
jedenfalls hullen sück dor de mesten up.
Tegen 17.00h wullten se sück denn in uns Kneip infinden und lecke
Grönkohl eten. Se wassen ok pünktlich door, will ik ok noch
nich mekkern, und se wassen heel good drupp, door will ik ok noch nichts
van sagen, aber ass de Bollerwagen int Kneip quam, dor hebb ik woll
noch nich mekkert, aber do hebb ik echt staunt. De hahn de hele Schnapseree
upsopen. Door was nichts mehr drinn.
De klassische Rollenverteilung leep bi uns ja recht good. So stunn mien
Voder achter sein Tresen, mien Moder stunn in hörs Köken und
ik leeb as de geölte Blitz, man sullt ja net glöben aber de
Lü haan imme noch Dörst as wenn se net to de Wüste ut
loopen wassen. Dat wass aber host imme so, dat will ik hier man eben
so am Rande erwähnen!
Ass denn aal wer hörs Schnapseree wer haan kunn dat lecke Gröhnkohl
denn ja updischt worn. Ik kann jo sergen, so flink as de Kummen mit
de Kohl, Greevels, Wussten, Speck und Kasseler van mi hennbrocht wern,
so flink waasen se ok wer löss. Mien Moder quam all düchtig
in Schweet un seh an mi: "Kind, door löppt löv ik wat
nich richtig. So vööl kann man nich eten. Ik heb di all de
Kohleree van de anne Gruppe de vanobend noch kummt mit gäben. Door
musst du nu eben nach kieken." Nu wass dat ja so bi uns. De Lü
sullten imme Satt to eten kriegen un de Kummen sullten ok no dat Eten
vull wer int Köken. So wull mien Moder dat imme. Und nu? Und nu
schkurl se mit mi, ik sall kieken wat door nich richtig iss. Ass wenn
ik net all genuch to doon hah. Tüschendör hahn se ok ja all
wer Dörst un ik bünn wer loopen mit mien Tablett de mien Voder
torecht mokt hett.
Tegen 21.00h quam de Bus um de Lü wer oftoholen. Und nu paast up.
So ass dat ja meestens bi duun Lü iss, dat dürs nu ja wat
lange bit ok de letzte int Bus satt. Dor quam de Busfohrer int Kneip
to schkellen. "Wat is dat denn nu för en Schweinerei in mien
Bus. Dor löppt mi de Fett to de Sonnenklappen entegen. Wat iss
hier denn los?"
Door hemm de sück doch tatsächlich dat heele Eten in Püten
kippt und so int Bus lecht. Richtig nöchtern wass nu ja keen en
mehr, weil anners han se doch de Bollerwagen vull packen kunnt. So ha
ik dat jedenfalls mokt. Aber de stunn immer noch bi uns int Kneip. Mien
Moder ha keen Tied sück uptoregen, se wass ja siet Stünden
all ant Kohl koken för de nächste Gruppe de ok noch bi uns
was. Un dat will ik jo sergen, good dat se ken Tied ha. De wass secker
in de Bus stegen un ik will nich weten wat denn los west wer.....................
Jedenfalls hahn wi wer düchtig to lachen
Leckerst un berst. |
| |
De
goode Maiboom
van Regina (1985)
So as ik dat noch wet was dat löv ik 1985.
So as dat ja jede Joor mokt word hem wi in uns Neuwesteeler Kneip en
Maiboom upsterlt. De Frolü hem de Servietten to Blömen bastelt
un de Mannlü mussen de Gröntüch um de Boom to binden.
Mestens wassen dat imme de sülwigen de sück de hele Müh
dormit mokt hem. Aber düchtig Spoß het löv ik woll imme
mokt.
Nachmiddags het hel Neuwesteel un Leybucht sück bit Kneip truffen
um de Kinnebagage up en poor Treckeranhängers to verdelen um mit
hör dör de Dörpen to foorn.
En poor Stünden loter wassens al wer dor un denn gung dat richtig
los. De Boom quam nu int Grund. Vördem muss in dat Lockche en Buttel
Corvit, allerdings heb ik nie verston kunnt wat dat to bedühn het.
De han secke Angst dat int nächste Joor ken Corvit mehr gaff. Bloot
wi stun doch lieg fört Kneip, sull de denn irgendwenne ken Schnaps
mehr hem???
As de feine geschmückte Boom int Ehr satt gungen de lütche
Schkoolkinne um de Boom ston un hem Frühlingslieder sungen un anschließend
hems noch düchtig danzt. Dat quam imme hel good an, besünners
bi de stolten Moders un Voders.
As dat denn al klor was gung dat binnen wiede. De Kinne kregen Pommes,
Cola un wat to schlickern, de groten gung dat henich flink genuch dat
se ant Kran puamen. Dormit mehn ik natürlich net de Waterkranche.
De Kinne wassen all lang in hörs Betten, dor hem wi wer mol richtig
fierd. Ik löv, dor wassen ok imme de sülwiegen. Jedenfalls,
was ok al wat later, do han welken fan uns wer mol son gooden Idee.
Kenn ji secke ok woll, de Brauch dat man en Maiboom van well anners
klaut und de denn mit na de Kneip nimmt?
Uns Jungs jedenfalls sünd up Pad wesst. Ik löv dat was erst
un letztmol dat se so wat mokt hem. Well dor überhaupt noch forn
dürs wet ik ok nich mehr, se sünd jedenfalls in Greetsiel
west un hem dor woll de Boom kreegen (dat is so: man mut, solang de
Boom nich bewacht is, 3 Spaastecken an't Boom doon un de Boom is verloren.
Man kann hum denn irgendwenne für lecke Beer weer inlösen.)
Siegessicher wulln se dat Prachtstück nu ja mitnehmen aber dat
het nich klappt. De Greetsieler Jungs hem doch tatsächlich upmuckt.
Un wat menen ji woll, en von uns Kerls krech doch glatt wat up de Fretluk.
(as ik disse Artikel schreben heb sat he tegen mi un het secht dat ik
net vertellen dür well dat wer! He brukt sück vandoch door
nich mehr för schkomen, oder?)
Se sünd ohn de Boom wer kommem un nu han wi wer al düchtig
to lachen.
Leckerst un Berst....... |
Lüttje Gerda's erst Skooldag
van Gerda (1957)
De erste Schooldag fung all mal good an. As jeder sien
Platz in de groode Klaas innahmen har, all 8 Jahrgänge weern
in een Ruum, do mussen de groot Jungs up Böön to Plumenschütteln.
Ja - up Bönn van de Neuwesteeler School stunn een Plumboom.
Lüttje Gerda un hör Kullantjes kunnen genau hörn, wo
de Boom schküddelt wur un de Plumen up Bönn pultern deen.
Un kört darup kwemen de Jungs mit ´n Kuum vull Plumen in't
Klaas un verdeelden de unner de "Lüttjen". Dat de Plumen
updrögt weern het keen een wieder stört oder over nahdacht
- se schmoken eenfach blot lecker. So gunn dat ´n paar Dag lang,
bit de "Plumboom" keen Plumen mehr har.
Ja - de oll Mester wuss all, wo he de Kinner de Anfang versöten
kunn.
|
|
| |
Ut
mien Kinnertied 4 (Emmi)
van Eta (1948)
Ja, mien Schkop Emmi, dat weer son'n "Emmi"!
In't Föhrjahr broch mien Papa van't Mondagsmarkt ´n lüttjen
Laam mit. Och, wat weer dat een moi Deer, wat har dat een moi week Krullerfell,
ik muss dat immer weer stroken un ruken. Ik har dat lüttje Deer
up mien Arm un schläp de overall mit hen. Emmi sull mien Schkop
heten.
Abends weer'd Geblaar grot. Emmi muss in't Huck un ik in't Bed. Anner
Dach broch ik mien lüttje Dischk un Stohl na Buten, denn wurn Hunblöm
plückt un up de Dischk lercht. De much se am leevsten. Vegnögt
satt ik denn darbi in mien Stohl un bekek wo Emmi an't kauen weer.
Emmi much mie nett so gern lieden as ik hör. Wor ik ok hengung,
Emmi tippel achter mie an. Wenn mien Fründin bi mie weer, un wie
mit uns Puppen spölten , weer Emmi dar immer mit manken. Se weer
nett so leev as man wat.
Mit de Tied stell sück denn ok rut, dat mien Emmi een Buck was!
Mien groot Brör har Emmi dat Stöten bibrocht. He bruks bloss
sien Hand hochholln, denn renn Emmi ok all up hum dal un wull hum stöten.
Emmi het elk un een stött, bloss mie net. Wenn mien Fründin
bi mi komen wull, reeep se vant Strot her: Eta, hest du Emmi upspärt?"
Erst wenn Emmi in sien Huck weer, quem se bi mi.
As dat up Wiehnachten to gung, weer mien lüttje Schkoplaam 'n moin
groten Schkopbuck worn. Off un to leet ik Emmi up Dössdeel lopen,
weil Emmi dat doch so `n Spaß moken de.
De groot Kinner in't Schkool harn to hör Wiehnachtsfier in't "Störtebecker"
een Theaterstück inübt. Nun weer dat an't Ollern, wat to de
Fier bitodrogen. Mien Mama wull dorto Zirupkookjes backen.
Vörmiddags har see de Deeg anröhrt, namiddags heet se de Kookjes
backt. Oh, wat weer'n de lecker. Een heel groten Emaillekuum weer hopvull
worden. Nu wull se noch ehm gau weeten, wovöl Pund dat woll weer.
Wägen kunn se de Kookjes bloss up uns Dezimalwaag up Koornböhn.
Darto muss Mama dör't Kohstall, dör't Peerstall un over't
schkummerdüster Dössdeel. Se weer anto bi't Böhntrapp,
do krech se een Stött in hör Achtereen, dat de Zirupkookjes
in een hogen Bogen in't Gulf flogen.
Wat dorna pesseert is, weet ik net mär, man ik heb mien Emmi noit
wär sehn! |
Lüttje Gerda kummt in't School
van Gerda (1957)
Lüttje Gerda muss na't School.
Nu muss de ´n Ranzel för her her. Bargeld weer knapp, ´n
nijen Ranzel set dar net in.
In Huus weer noch ´n moin Ranzel ut Läär. Man de har
´n langen Klapp, bit heel na unnern, dat weer blot wat för
Jungs. Wichterranzels harn man een halben Klapp. Wat nu?
Vader schnee de Klapp körthannig boben of, halbeer hum un neihde
hum fein sauber wär an.
Lüttje Gerda gung mit hör Ranzel up Nack los.
In't Schkool wur se ok promt up her moi Ranzel anproot un stolt verkünde
se: "De het mien Papa sülvst tosammenklüttert.!"
- De Satz het hör de heel Schooltied lang verfolgt.
|
|
| |
Ut
mien Kinnertied 3 (De Appelfräterboom)
van Eta (1951)
De Appelfräterboom stunn an't Könichswech un wer en Pyramidenpappel
de wat krüppelich wussen wer un half overt Schlot hung. Dor verstoken
wi uns immer, wenn wi de Appels upäten deen, de wi bi uns Nabers
to't Tuun ut klaut ham. Dorbi kunnen wi uns Puppenwagens ne bruken,
de würden uns ja veraden. Gau wurn de bi Huus unnert Busch schkaben
un denn wur klaut, darbi ham wi al dree en heel
groten Appeltuun, aber de geklaute Appels schmoken ja en heeln bült
bäter. Een muß hen to klaun un de annerbeiden legen in uns
Verstäk to luren. Dat gung immer hel gerecht to, immer fein ofwesselnt.
Dat vergung doch bolt ken Dach, dat wie dor seten un Appels kauten.
Man eenes Dochs wer nargens mär en Appel to finnen. De weren aal
offplückt, in Kisten packt un in't Appelkommer upstopelt. De Appels,
de noch unnert Boom leegen, wem van Vögels anbickert. Wat nu? "Du
kunnst je man well ut jo Appelkommer holen", meen min Fründin.
Ik mook mi up Stapp. Hel moi sachtjes up Bön, 'n poor Appels in't
Schkuut, nu fein vörsichtich wär bit Trappen andol. Nu bruks
ik blos noch ut Huus rut, denn har ik dat schaft. Hel vörsichtich
luur ik in uns Karnhuus. O ha, dor stunn mien Mama mit Naberske int
Butendör to proten. Wo sull ik dor woll an vörbikomen? Aal
mit Mot nohm ik tosomen un leep heel harmlos tüschen de beid Froons
dör no buten. Wer na min Meenen nix upfallen, man ik har net anfangen
dürst to rennen. " Halt! wor wullt du henn!!" Ik renn
so gau äs ik kunn up uns Appelfräterboom to, un as mien Mama
an't Stroat wer,- dat weren immerhen 40 Meter- do sach se mi noch nett
in't Schlot krupen. Mien beid Fründins harn hör sehn un leepen
gau dort Grönland wech un ik seet mit mien Schkut vull Appels in't
Schlot un wach up dat groode Donnerwetter. Nu geev dat je säker
wat mit "Rumke".
Uns "Rumke" wer en lüttjen schlanken Stock, de up't Zählerkast
stunn, de bruks Mama bloß ankieken, denn wur ik all benaut. Dorbi
har ik noch noit wat mit "Rumke" hat. Aber ditmal har ik dat
heel säker verdeent. Mama sä aber bloß an mi: "Aber
Kind, worum frachst du denn ne, wenn ji 'n Appel hem willn, denn har'k
di doch well gäben!"
Ja, aber wenn geklaute Appels doch so völ leckerde sünd?!
---
Min Schkop Emmi much ok so gern Appels, ober dorvan verteil ik jo 'n
annermol. |
Ut mien Kinnertied 2 (Puppenwagens)
van Eta (1950)
Dat Vertellzel van mien Puppenwagen is englich nix
besünners. Dat wer heenkeen richtigen Puppenwagen, dat wer mär so´n
Sportwagen. Mien Pupp kunn dor moi in sitten un so´n bitjet
achterover lirgen. Wenn ik dor nu mit na mien Fündin schuven de, denn
fungen de Roden an: „Quitsch - quitsch - quitsch“. Mien
Fründin kenn dat Geräsch all un quem mi mit hör Puppenwagen tomöt.
De holten Roden van de Puppenwagen klappern over de holperige Steenstraat
man kunn sein eegen Wort bolt ne verstahn.
So leepen wie beid de Königsweg andal na’t
Diek to. Dor wohn noch een Wicht, de aber all `n bietjet oller wer
as wi. Wenn de denn ik noch mit Puppenwagen mit uns leep, denn sä
se immer: „Een giert, een klappert, een ruttert.“ Wie
moken so’n Schkandaal, dat uns Ollen uns all van wieden hören
kunnen. Wenn uns Ohren dorvan an’t klingen fungen, stellten
wie de Wagens eenfach unnert Busch un spölten mit Knickers.
As ik 9 Jahr olt weer, krech ik `n lüttjen Süster.
Wor de her quem mach de Deibel weten. Ik wuß doch all wor de Kinner
herquemen, dat har’n mien Fründins mi ja all aal vertellt, aber
hier har ick doch glatt nix van mitkrägen. Ik muss an de Dach nämlich
mien Unkel un Tant helpen to Schwien schlachten. As ik na Huus quem,
kunn Mama henet upstahn. Störk har hör in’t Been bäten, sä’n
se an mi un ik sull man em in’t Weech kieken. „Dor hem
ji ja bloß een Boltstov inpackt“
heb ik an hör secht, ik kunn net löben, dat dat een Kind wer.
(Wie harn in Huus Kopern Botlen un weil mien Süster Gälsücht har,
sech hör Kopp net so ut as de Messing-Verschluß van de Boltstov)
Anner Dach muß ik do hen un de Nahbers Besched sergen,
dat ik `n lüttjen Süster krägen har, un dat aal gesund wer. Ik wur
greleert, krech noch en Tafel Lala (Schokola) un denn gung dat na
de nächste Nahber hen. Jungedi, dor krech ik sogar 5 Groschen, un
so gung dat wieder, overall krech ik `n bietjet, `n paar Boltjes,
of Kokjes, immer wieder leep ik, dat gefull mi woll. Toletzt sä dor
een Fro an mi: „Well büst du denn? Ik kenn jo net.“ Ik
wer al heel in Westermarsch to rieten, do bün ik gau wär no Huus henlopen. Off ik de anner Kant
noch anwest bünn, kann ik mi net mär up besinnen. -
Tüschen mi un mien Fründin stun ok een Appelfräterboom
– man dorvan vertell ik jo `n annermal.
|
|
| |
Indianerspöl
van Kirinia (1978)
Höhlen boon, dat weer ja uns Spezialität, as wi noch
lüttjet weern. In't Wäldchen is so mennig Höhl entstaan. Meestied weern
Nabers Jungs dor an't boon, de harn immer de mooiste Boomhütt van't
Welt. Dor kunnen wi Wichters ja neet mitholln, un as de Jungs denn oller
wurn un uns neet meer hulpen hemm, mussen wi uns ja süllms wat infallen
laaten, un dat Lichteste weer för uns, Preßband van't Buur to holen
un dorut een Höhl to boon.
Eenmal in't Vörjohr harn wi weer uns Höhl klar, in't Eck van't Wäldchen
wor de lüttje Padd na't Sportplatz hengungt direkt an't Schloot. Damals
weer de Schloot noch dat Abwassersystem van't Siedlung, so mennig Exkrement
schwubbel dor in herum, neet besünners appetitlich. Aber nu denn, wi
hemm ja neet in't Schloot spölt!
Un denn hemm wi 'Winnetou' spölt, een weer Winnteou, de tweede Old Shurehand,
de daarde Old Firehand un ik in mien Lieblingsruul as Old Shatterhand.
Un to een richtig vernünftigen Indianerspöl hör natürlich ok dat Lagerfüür.
Weer ja aal noch so'n bietjen fuchtig, un so hemm wi een Tetrapack nommen
un dor een bietjet Stroh inpackt. Rietsticken han wie ok, mach de Düvel
weeten, well dor van uns Ollen nee upasst har! Un na een paar Versöken
hemm wi dat denn ok schafft, Füür weer an't brannen und feller as wie
kieken kunnen har dat dröög Preßband ok Füür fangen. Ja man Düvel, de
Wald har Füür fangen! Wat nu? Panik!
Water weer ja in't Schloot, aber in disse Brühe rin? Ekelig, dat gung
neet! Wi sünd na't Mester's Huus henloopen un hemm dor Emmers ut de
Sandkist holt un de dor mit Water füllt, aber de Weg nat anner Siet
van't Wald weer doch immer to lang, so bleev uns nix anners over, as
doch in't fuul Schloot to springen un dat Water dorut to holen.
Na'n halv Stünn harn wi dat Füür denn ok utkreegen, aber disse Gestank
und de Schellens, de wi doruphen kreegen hemm, sall ik woll mien Leevdag
neet vergeeten! |
Ut
mien Kinnertied 1 (Radfahren)
van Eta (1946)
Vandag sünd de Straaten ja so richtich moi to befohren. To mien Kinnerteid
wer dat anners.
Up uns Königsweg in Neu-Westeel har’n se Steenen schmäten, dicken
un lüttjen. Mit Pedd un Wagen kunn man dor ja best up fahren, aber dat
ruckel un de, dat man dor rein Liefpien van krech.
An’t Kant wer so een lüttjen Strieb, wor man denn woll mit Rad
fahren kunn. Mien Mama har ok all een Rad (dat weer domal noch wat besünners),
dor hebb ik 't Fahren up lährt. Up Soddel kunn ik noch neet sitten,
Pasen muß ik in’t Stahn, aber ik wer nett so stollt as man wat.
Man blot de een Kurv, de mok mi Koppien, dar quem ik noit mit heel Knaken
dör, elksmal floch ik overt Kopp un elksmal har ik mien Fingers, Ellbogen
un Knieen wer köt, de wurden van een to annermal heneet hel.
200 m vör de Kurv fungen mien Knieen all an to trillern, denn kunn dat
ja heneet mär got gahn.
Darum gung ik lever mit mien Puppenwgen up Padd. Man dorvan vertell
ik jo 'n annermal. |
|
| |
Speck
un Booken
van Gerda (1940)
Hinnerk wull in de schkoffel
Tied sein Jung, de bie Nörden wohnen de, wat Speck un Wurst van't Schlachten
henbrengen. He stunn all `n hell Sett an't Straat un wacht up Melkwagen,
denn dat weer domals de enzigste Verbindung na't Stadt, wenn man neet
to Foot gahn wull.
Tomal kriegt he soon Rummeln in't Buuk un he mot noch mal gau in Huus
de Drachsälen fallen laten.
Netekraat in de Moment kummt Melkwagen. Hinnerk schküüt vant Makje off,
gribbt na de olle Aktentasch un suust na't Straat. De Melkwagen is all
weer een Huus wieder. Hinnerk d' achter an, Büx noch half up Hacken. De
Melkwagenfahrer, ok `n heelen Schküvke, sücht hum good, leet hum ok host
an't Wagen rankomen - man denn fahrt he wieder bit nächst Station.
So geiht dat `n paar Mal bit Hinnerk de Melkwagen endlich to packen kricht
un ok bi sein Söhn ankummt. Man wat `n verfähren as he sien Taschke openmakt.
Dor liergen: - Trientjes Schoolbooken!
Un dat arme Wicht sitt mit Speck in't Schkool. |
|
